Kommil Foo: herinneringen, waarvan sprake ...

In een ver verleden, toen alles nog kon, maakte ik de geboorte van Kommil Foo mee.

Je weet hoe dat gaat: studententijd, op kot in Gent, ons kent ons, mee met vrienden van vrienden naar fuifzaal de Kanivo. Ik kan fout zijn, maar in mijn herinneringen was de Kanivo echt wel de place to be voor ergo-studenten. Paste perfect bij ons flowerpower-imago. Blote voeten, Indisch katoen, zelfgerolde sigaretten ... Voor een avondje cabaret: twee jongens die 'iets met mimiek deden'. Je snapt 't al, de verwachtingen waren niet al te hoog gespannen.

Manmanman. Ondersteboven was ik toen, na die eerste voorstelling. Ik weet het nog goed. Pakkend. Tot in de diepste vezeltjes van mijn lijf zinderde het dagenlang na. De teksten, de grappen en grollen, de muziek ... Kort daarop kwamen ze naar mijn geboortedorp Galmaarden, godbetert. Op de gerestaureerde zolder van het Baljuwhuis. Ik had familie, vrienden en iedereen die me lief was opgetrommeld en aangespoord om toch maar te komen kijken. En het werd weerom een beklijvend avondje. Die jongens hebben iets. Buiten een perfect gevoel voor timing, een karakterkop om u tegen te zeggen, een toen nog net iets verrukkelijker lijf, een zielroerende stem en teksten vol gevoel en kwinkslag, hebben ze iets. Ik vermoed dat het hun lef is dat het 'm doet bij mij. Ze zijn niet bang om op hun bek te gaan. Dat zelfvertrouwen, man. Dat was er zelfs in hun begindagen al, toen ze nog op zoek waren naar een eigen stijl, zo iets tussen mime, kleinkunst, cabaret en stand up. Het liep die eerste jaren dan ook niet allemaal van een leien dakje. Het succes liet enkele jaren op zich wachten, alsof Vlaanderen er nog niet klaar voor was. Maar moet het niet zalig zijn om in jezelf te blijven geloven, je talenten te ontwikkelen, er je broodwinning van te maken, en er bovendien nog plezier aan te beleven ook?

Ik was gelukkige getuige van enkele hoogtepunten in hun carrière, zoals laatst hun concertenreeks met het tango-orkest Orquesta Tanguedia. Maar ook van een serieus dieptepunt. Althans, naar mijn idee dan toch. Wat een afknapper zeg, dat uit de kleren gaan. In zo'n knappe, stilistische show als Wolf: minimalistisch, maar barstensvol emotie, een zoektocht naar zin - of was het onzin - van het leven. Was dat nu echt nodig, naakt op de scene staan? En waarom dan wel? In deze tijden van 'meerwaarde' (god wat verafschuw ik dat woord), wat bood dit bloot extra? Was het bedoeld als knipoog? Of was het - twee mannen in een beginnende midlifecrisis - enkel tonen van hun lef: 'kijk eens wat wij durven'? Enfin, noem me gerust een seut, maar al dat mannelijk bloot deed behoorlijk afbreuk aan de voor de rest bijzonder gesmaakte show.

In Galmaarden hoorde ik trouwens voor de tweede maal een liedje, de reiziger, dat sindsdien in mijn geheugen gebeiteld zit. Vraag me niet waarom, maar dat melodietje, die tekst ... Ook al heb ik het maar twee keer gehoord, ik zing je het refreintje zó voor. Alle zoekpogingen ten spijt, heb ik er nog steeds geen opname van gevonden. Maar ik ben vol verwachting: binnenkort starten de broers een tournee in kleinere zalen: een avond met Kommil Foo, waarbij ze ingaan op aanvragen uit het publiek. Broers, wees gewaarschuwd: oefen alvast de reiziger nog eens in!