Kommil Foo: herinneringen, waarvan sprake ...

In een ver verleden, toen alles nog kon, maakte ik de geboorte van Kommil Foo mee.

Je weet hoe dat gaat: studententijd, op kot in Gent, ons kent ons, mee met vrienden van vrienden naar fuifzaal de Kanivo. Ik kan fout zijn, maar in mijn herinneringen was de Kanivo echt wel de place to be voor ergo-studenten. Paste perfect bij ons flowerpower-imago. Blote voeten, Indisch katoen, zelfgerolde sigaretten ... Voor een avondje cabaret: twee jongens die 'iets met mimiek deden'. Je snapt 't al, de verwachtingen waren niet al te hoog gespannen.

Manmanman. Ondersteboven was ik toen, na die eerste voorstelling. Ik weet het nog goed. Pakkend. Tot in de diepste vezeltjes van mijn lijf zinderde het dagenlang na. De teksten, de grappen en grollen, de muziek ... Kort daarop kwamen ze naar mijn geboortedorp Galmaarden, godbetert. Op de gerestaureerde zolder van het Baljuwhuis. Ik had familie, vrienden en iedereen die me lief was opgetrommeld en aangespoord om toch maar te komen kijken. En het werd weerom een beklijvend avondje. Die jongens hebben iets. Buiten een perfect gevoel voor timing, een karakterkop om u tegen te zeggen, een toen nog net iets verrukkelijker lijf, een zielroerende stem en teksten vol gevoel en kwinkslag, hebben ze iets. Ik vermoed dat het hun lef is dat het 'm doet bij mij. Ze zijn niet bang om op hun bek te gaan. Dat zelfvertrouwen, man. Dat was er zelfs in hun begindagen al, toen ze nog op zoek waren naar een eigen stijl, zo iets tussen mime, kleinkunst, cabaret en stand up. Het liep die eerste jaren dan ook niet allemaal van een leien dakje. Het succes liet enkele jaren op zich wachten, alsof Vlaanderen er nog niet klaar voor was. Maar moet het niet zalig zijn om in jezelf te blijven geloven, je talenten te ontwikkelen, er je broodwinning van te maken, en er bovendien nog plezier aan te beleven ook?

Ik was gelukkige getuige van enkele hoogtepunten in hun carrière, zoals laatst hun concertenreeks met het tango-orkest Orquesta Tanguedia. Maar ook van een serieus dieptepunt. Althans, naar mijn idee dan toch. Wat een afknapper zeg, dat uit de kleren gaan. In zo'n knappe, stilistische show als Wolf: minimalistisch, maar barstensvol emotie, een zoektocht naar zin - of was het onzin - van het leven. Was dat nu echt nodig, naakt op de scene staan? En waarom dan wel? In deze tijden van 'meerwaarde' (god wat verafschuw ik dat woord), wat bood dit bloot extra? Was het bedoeld als knipoog? Of was het - twee mannen in een beginnende midlifecrisis - enkel tonen van hun lef: 'kijk eens wat wij durven'? Enfin, noem me gerust een seut, maar al dat mannelijk bloot deed behoorlijk afbreuk aan de voor de rest bijzonder gesmaakte show.

In Galmaarden hoorde ik trouwens voor de tweede maal een liedje, de reiziger, dat sindsdien in mijn geheugen gebeiteld zit. Vraag me niet waarom, maar dat melodietje, die tekst ... Ook al heb ik het maar twee keer gehoord, ik zing je het refreintje zó voor. Alle zoekpogingen ten spijt, heb ik er nog steeds geen opname van gevonden. Maar ik ben vol verwachting: binnenkort starten de broers een tournee in kleinere zalen: een avond met Kommil Foo, waarbij ze ingaan op aanvragen uit het publiek. Broers, wees gewaarschuwd: oefen alvast de reiziger nog eens in!

De studiedag 23dingen goes back to the future was ontegenzeglijk interessant.
De info en nieuwe mogelijkheden die we van Mr Coers en enthousiaste bibliotheken meekregen moeten nog wat bezinken...een verslagje zal op één of andere manier zeker nog volgen.
Maar door Bens eigenwijze manier van inleiden ben ik ook eens wat namen gaan "choechlen"; waaronder de mijne. En er moet me dringend iets van het hart: ik distancieer me VOLLEDIG van onderstaande twitter-account van een naamgenote, uit dezelfde streek en die daarbovenop nog eens sprekend op me lijkt ook.
Men zegge het voort!

twitter.com/melissaaaaaaaa

Uitdagingen voor de beleidsmakers

Wetgeving rond digitisering



Bij het zoeken naar een krantenartikel voor de lessen Juridische aspecten van informatie (héél boeiend, maar erg complex), kwam ik net op een interessant artikel in De Standaard Online van Harold Polis, over uitdagingen voor de overheid wat betreft digitalisering. Dit is echt goed! Een knap stukje helder en beknopt overzicht, getuigend van inzicht en visie. Moet zalig zijn om de dingen zo goed te kunnen verwoorden.

Want inderdaad, Harold Polis heeft gelijk: er is werk aan de winkel. Niet dat ik denk dat e-books het einde van openbare bibliotheken betekenen. Maar zonder deftige afspraken en regelgevingen, gaan we er wel een zootje van maken. Boekhandelaars en bibliotheken zetten nu al hun eigen handeltje veilig via zelfgefabriceerde achterdeurtjes en foefelconstructies. Dat kan de bedoeling niet zijn.
Daarom deze oproep: Overheid, Bibnet, VVBAD...zet jullie schouders onder de uitwerking van een heldere wetgeving, zodat voor iedereen duidelijk is wat kan en wat niet!!

Bibliotheekschool

Vandaag ben ik naar de infodag van de Bibliotheekschool van Gent geweest. En heb dan maar meteen de koe bij de horens gevat, en me ingeschreven voor de graduaatsopleiding.

Makkelijk zal het niet worden : het niveau ligt vermoedelijk erg hoog ( en ìk leer erg traag ), het traject neemt veel meer tijd in beslag dan gedacht (vandaag deed ik er heen-en-terug 5 uur over!), en de opleiding duurt vier jaar! Als ik eraan denk dat ik 44 jaar ben tegen dat ik - ten vroegste- afstudeer...

Maar kom, niet geleuterd of geklaagd: ik ben een geluksvogel alleen al door het feit dat ik de opleiding màg en kàn volgen. En ik ben supergemotiveerd om er aan te beginnen!

Dat gold trouwens niet voor iedereen daar aanwezig: ik sloeg vooraf een babbeltje met enkele mensen die 'gestuurd' waren door hun baas. Het contrast met mezelf kon niet groter zijn. Hun enthousiasme droop er niet echt af, moet ik zeggen.
Wat me brengt tot iets wat me wel intrigeert : hoe zorg je ervoor dat iemand gemotiveerd geraakt? Hoe vergroot je iemands intrinsieke motivatie? Of om het anders te zeggen: hoe laat je iemand iets doen dat hij aanvankelijk helemaal niet ziet zitten, maar wat hij gaandeweg uit zichzelf doet en zelfs plezier aan beleeft?

Zouden ze daar op de Bibliotheekschool ook een module aan wijden? Het zou me met een paar jonge tieners in huis anders goed van pas komen!

Bibliotheek Vlissingen

Vrijdag 5 juni maakten we met 5 collega's van de Halse bib een studiereis naar de openbare bibliotheek van Vlissingen, georganiseerd door de provincie Vlaams-Brabant.

Ik had tijdens mijn Initiatie BDI een paar jaren terug al enkele teksten van Kees Hamann gelezen over informatiebemiddeling. Het beeld van de bibliotheek dat mr. Hamann toen schetste, strookte totaal niet met het mijne. Het leek me niet realistisch, een beetje ver van mijn bed ook. Sinds ik in september in de bib van Halle ben beginnen werken, is dit beeld natuurlijk wel erg veranderd. Door in contact te komen - mede via de cursus 23Dingen - met échte vaklui die weten waar ze mee bezig zijn en waar ze naartoe willen, heb ik gemerkt dat er veel mogelijk is.

Die gedrevenheid, die ik ook al bij Karolien Selhorst vermoedde (hoe kan je anders zoveel bereiken op zo'n jonge leeftijd) wilde ik wel eens in het echt aanschouwen.

Wel, ze stelden ab-so-luut niet teleur: het was in alle opzichten boeiend, verfrissend en aanstekelijk om te zien dat de mooie theorie die ik vorige week opstak bij Marketing voor bibliotheken, ook echt in de praktijk mogelijk én doeltreffend is.

Kees Hamann vertrekt vanuit een duidelijke missie, nl. mensen meer leesplezier verschaffen, mensen helpen bij het oplossen van informatieve vragen en problemen en hen meer en beter leren omgaan met informatie, en het niveau van begrijpend lezen bij kinderen verhogen.
Hier slaagt hij in door steeds weer op zoek te gaan naar geschikte middelen (desnoods door ze zelf te ontwikkelen!), door gepaste activiteiten te organiseren en dit alles voortdurend te evalueren.
Klinkt simpel, maar dat zal het wel niet zijn.

Door een gelukkig toeval kregen we ook nog de kans in de namiddag één van deze missie's van kortbij te bekijken, nl. de mediatheek (schoolbibliotheek) op één van de Vlissingse lagere scholen. Het was erg boeiend om dit praktijkvoorbeeld van op papier uitgelegd te krijgen (alles lijkt duidelijk, weloverwogen, getest, geëvalueerd...) en het met eigen ogen te zien.

Hoe hij (en zijn ploeg) het klaarspelen is me een raadsel : nauwelijks zelf de cursus 23Dingen beëindigd, ontwikkelen en begeleiden ze zelf iets dergelijks. (15Dingen voor ambtenaren, 11Dingen voor docenten)

Ook al is het zonneklaar dat we mijlenver verwijderd zijn van dit ideaalbeeld, het werkt gelukkig niet al te frustrerend. Integendeel, het motiveert om ook op zoek te gaan naar een duidelijke missie, aangepaste middelen en manieren...

Duidelijk op weg!

Marketing en bibliotheken

Gisteren studiedag Marketing voor bibliotheken, georganiseerd door VVBAD, bijgewoond in Brugge. Boeiend, vooral als je zoals ik (nog) geen kaas gegeten hebt van marketing. Naast algemene trend (meer gebruikersinspraak, vraaggericht ipv aanbodgericht werken,...) heb ik toch wel wat basismarketingideeën opgedaan. Verslagje volgt.

Links

blijkbaar toch nog een link vergeten : die naar mijn Deezer-adres. Al heb ik daar nog niet veel mee geëxperimenteerd...